"Jak z obrazka" Jodi Picoult

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 360
Rok wydania: 2008

Młoda kobieta, którą policja znajduje błąkającą się po cmentarzu w Los Angeles, nie pamięta, jak się nazywa. Kiedy zgłasza się po nią mąż, Cassie Barrett dowiaduje się ze zdumieniem, że jest nie tylko uznanym antropologiem, ale też żoną Aleksa Riversa, jednego z najpopularniejszych hollywoodzkich gwiazdorów.

Stopniowo wraca jej pamięć: szalony romans w Tanzanii, ważne odkrycie naukowe, którego tam dokonała, kariera Aleksa, za którą zapłacił emocjonalnym rozchwianiem. Ale Cassie nie może się odnaleźć w swoim luksusowym życiu i na pozór doskonałym małżeństwie. Kiedy znajduje w łazience test ciążowy z pozytywnym wynikiem, nagle wracają do niej ponure wspomnienia. Cassie czuje, że musi natychmiast uciec przed swoją przeszłością i przed Aleksem.

Kiedy czytam powieść, w której pojawia się motyw przemocy wobec kobiet, nie mam   problemu z moralną oceną bohaterów. Mężczyźni w takich książkach zostają zwykle przedstawieni jako bezwzględne bestie, których szał może pobudzić najmniejszy drobiazg. Dla świata są czarujący, w domu zmieniają się w oprawcę i kata – takie postacie budzą we mnie niechęć i złość, cały szereg negatywnych emocji. Kobieta jest ukazywana jako zastraszona ofiara - współczuję, ale często myślę o niej z irytacją ‘głupia’, bo bohaterka wierzy, że jej mąż się zmieni, że dotrzyma obietnicy i już jej nie uderzy, bo po kolejnym pobiciu wciąż twardo przy nim stoi i usprawiedliwia jego działanie obwiniając samą siebie. „Jak z obrazka” Jodi Picoult to doskonała powieść obyczajowa, w której autorka porusza problematykę przemocy w rodzinie - pisarka robi to po mistrzowsku nie posługując się schematami. Powieść Picoult nie jest banalną historią o brutalnym kacie i biernej ofierze.

Autorka dokonała czegoś niesamowitego, poprowadziła akcję „Jak z obrazka” w taki sposób, że nie mogłam potępić oprawcy, nie mogłam mieć za złe ofierze, iż tkwi w toksycznym związku. Picoult nie poszła na łatwiznę i nie wykreowała jednoznacznych bohaterów. Jodi nie ocenia, nie potępia, nie kreuje jednoznacznych postaci, to czytelnik ma zdecydować co sądzić o bohaterach – nie ma prostej formuły, postacie nie dzielą się na czarne i białe.

Związek Cassie i Aleksa przypomina bajkę dokładnie w 95%. Pani antropolog i sławny aktor będący bożyszczem kobiet są w sobie szaleńczo zakochani i widać to w każdym geście. Niestety pozostałe 5% ich związku łączy się z przemocą. Aleks jest czułym i kochającym mężem, który świata poza swą żoną nie widzi, a jednak kiedy wpada w szał to ukochana kobieta staje się celem jego ataków. Czasem wystarczy drobiazg, by po pół roku spokojnego i szczęśliwego życia Aleks znów uderzył.

Historia głównych bohaterów jest niesamowicie poruszająca. Po raz pierwszy czytając powieść o przemocy wobec kobiety, czułam, że rozumiem bohaterkę, która nie odchodzi od oprawcy, bo tak mocno go kocha, bo chce być dla niego oparciem. Pisarka napisała opowieść w taki sposób, że targały mną emocje, które odczuwała Cassie - podobnie jak ona wierzyłam, że Aleks już jej nie uderzy, nie miałam jej za złe, że daje ona swemu mężowi kolejną szansę, jak ona liczyłam, że wszystko się ułoży, że bohater poradzi sobie z trawiącą go złością, że miłość pokona zło.

Pisarka robiła ze mną co chciała, nigdy nie przypuszczałam, że zamiast potępić kata będę mu współczuła, że będę żywiła naprawdę silną nadzieję, iż wszystko znajdzie szczęśliwe rozwiązanie. Potępiam przemoc domową, a jednak nie jestem w stanie powiedzieć, że główny bohater „Jak z obrazka” to drań zasługujący na najgorszą karę. Picoult wykreowała wielowymiarowe postacie. W dobrym człowieku można znaleźć zło, a oprawca nie zawsze jest bezdusznym katem, który po przestąpieniu progu domu bierze się do systematycznego bicia.   

Picoult po raz kolejny udowadnia mi, że jest mistrzynią w swym fachu, autorką nie bojącą podjąć się w swym pisarstwie trudnych, drażliwych tematów, które ukazuje z niezwykłą wręcz obiektywnością. W powieści „Jak z obrazka” pisarka nie skupiła się na opisie brutalnych zachowań bohatera, za to z niezwykła skrupulatnością opisała uczucia Cassie i Aleksa, który miał wiele zalet, ale nie potrafił poradzić sobie ze swym gniewem, nie umiał zerwać z wzorcem przekazanym mu przez ojca. Po lekturze książki Jodi czuję się rozbita, ale i wzruszona.

„Jak z obrazka” to kolejna świetna powieść mojej ulubionej autorki powieści obyczajowych. Polecam miłośnikom twórczości Jodi Picoult oraz wszystkim czytelnikom lubiącym poruszające powieści obyczajowe.

"Cinder" Marissa Meyer

Seria: Saga księżycowa (tom1)
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 440
Rok wydania: 2012

Saga przyszłości ma swój początek dawno, dawno temu... 

Cinder mieszka w hałaśliwym Nowym Pekinie, zdziesiątkowanym przez zarazę. Jako dziewczyna cyborg o tajemniczej przeszłości jest obywatelką drugiej kategorii. Lecz gdy na jej drodze staje przystojny książę Kai, Cinder nagle znajduje się w epicentrum międzygalaktycznej walki z bezlitosną królową Luny. Rozdarta między obowiązkiem a wolnością, wiernością a zdradą, musi wyjawić sekrety swojej przeszłości, aby ochronić przyszłość...

Od jakiegoś czasu podejrzewałam, że powieści skierowane do nastolatek to już nie moja bajka, okazuje się jednak, iż moje przypuszczenie nie jest do końca prawdziwe. Dobry, oryginalny romans paranormalny nadal potrafi mnie wciągnąć i sprawić, że zapominam o bożym świecie. Co prawda miłosne rozterki nastolatek niezbyt mnie interesują, jednak jeśli wątek romansowy nie jest szablonowy i towarzyszy mu sensowna, ciekawa fabuła to książkę czytam z przyjemnością.

„Cinder” Marissy Meyer to romans paranormalny osadzony w konwencji science-fiction. Autorka stworzyła parafrazę baśni o Kopciuszku. Pisarka przeniosła akcję utworu w przyszłość, a bohaterką uczyniła siedemnastoletnią dziewczynę będącą cyborgiem.

126 lat po IV wojnie światowej świat stoi na krawędzi kryzysu. Ziemianie chorują i umierają z powodu epidemii letumosis – choroby, na którą nie ma lekarstwa. Nad planetą wisi groźba wojny z Lunarami zamieszkującymi Księżyc. Wątek choroby oraz wątek narastającego konfliktu pomiędzy mieszkańcami Ziemi i Księżyca są motywami wokół których będzie krążyć akcja całej „Sagi księżycowej”.

Główną bohaterką powieści jest najlepszy mechanik miasta Nowy Pekin. Blisko siedemnastoletnia Cinder w 36,28% jest maszyną, czyni to z niej obywatelkę niższej kategorii. Dziewczyna jest własnością swej macochy, która nią pogardza i wykorzystuje ją. Adria może zrobić z przybraną córką wszystko co zechce i prawo stoi po jej stronie, w Nowym Pekinie nikt nie dba o uczucia cyborga. Główna bohaterka jest traktowana jak przedmiot, a nie jak człowiek.

Bardzo mocno zżyłam się z Cinder i niesamowicie jej współczułam. Bohaterka niewątpliwie zaskarbiła sobie moją sympatię. Młoda dziewczyna różni się od zwykłych ludzi tym, że pewne części jej ciała zostały zastąpione maszynami, to wystarcza innym by przyjąć, że Cinder nie posiada  ludzkich uczuć, pragnień czy ludzkiej osobowości. Życie bohaterki usłane jest mozołem i bólem odrzucenia, mimo to nie traci ona pogody ducha i nie popada w samoumartwianie. Kiedy na jej drodze staje przystojny książę Wspólnoty Wschodniej, nie trudno dziwić się, że nie kwapi się z poinformowaniem go o swej naturze. W większości romansów skierowanych do nastolatek bohaterki mają banalny problem: „którego z adoratorów wybrać?”. Problemy Cinder są poważniejsze. Dziewczyna jest ułomna, a bardzo chciałaby zaznać miłości, boi się wyznać kim jest bo wie, że jeśli to zrobi to czeka ją najprawdopodobniej odrzucenie i pogarda. Dylemat bohaterki powieści Marissy Meyer, to nie wydumany z palca, błahy problemik i stanowi to ogromny atut „Cinder”.

Pisarka nie zdominowała fabuły wątkiem romansowym i to kolejny wielki plus pierwszego tomu „Sagi księżycowej”. Autorka dużo czasu poświęca na przedstawienie czytelnikowi uczuć targających główną bohaterką. Meyer nie zaniedbała fabuły, wiele miejsca zostaje poświęcone na opisanie sytuacji politycznej powieściowego uniwersum, równie dużo miejsca pisarka poświęciła na nakreślenie realiów Nowego Pekinu. Autorka miała ciekawy pomysł na skonstruowanie fabuły i z dużym napięciem śledziłam wątki związane z  Lunarami. „Cinder” zakończyła się w niesamowicie ciekawym momencie i wiem, że na pewno sięgnę po kolejny tom „Sagi księżycowej”.

Powieść Marissy Meyer przeszła moje oczekiwania. „Cinder” okazał się powieścią nie zdominowaną przez wątek romantyczny, główna bohaterka w niczym nie przypomina naiwnych i irytujących bohaterek romansów paranormalnych, a jej problemy są jak najbardziej poważne. Cinder to bardzo pozytywna postać, którą nie trudno polubić. 

„Cinder” to jeden z lepszych romansów paranormalnych jakie czytałam i już nie mogę doczekać się kiedy sięgnę po „Scarlet” – książka miała swa premierę 5 lutego i pozostaje mieć nadzieję, ze polski wydawca nie będzie zbytnio zwlekał z tłumaczeniem. Mam również ogromną nadzieję, że okładka kolejnego tomu zostanie utrzymana w takim samym klimacie jak okładka „Cinder”, szkoda byłoby, gdyby tomiki jednej serii nie utrzymywały jednolitej szaty graficznej.

"Przedksiężycowi, tom 1" Anna Kańtoch

Seria: Przedksiężycowi
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Liczba stron: 432
Rok wydania: 2009

Bądź wola Wasza, o Przedksiężycowi!

Lunapolis. Miasto w szponach kultu sztuki. Tu nawet mordercy dążą do perfekcji. I są art-zbrodniarzami. Dzieci zamawia się u duszoinżynierów. W konkurencyjnych korporacjach. Dorosłe beztalencia kasowane są w okamgnieniu, by jako ludzkie odpady zgnić w cuchnących, rozkładających się światach przeszłości. Przebudzenia dostąpią tylko najdoskonalsi, albowiem tak chcą Przedksiężycowi.

„Przedksieżycowi” Anny Kańtoch to interesująca książka osadzona w konwencji science-fiction, jednak zabrakło mi w niej mocno zarysowanej akcji i dynamiki wydarzeń. Pierwszy tom trylogii to dość rozwinięty wstęp do serii, w którym czytelnik oswaja się ze światem przedstawionym, prawami nim rządzącymi oraz z bohaterami. Akcja zawiązuje się pomału, a otwarte zakończenie wymusza sięgnięcie po kolejny tom, którego niestety jeszcze nie ma w sprzedaży. Skończywszy czytać powieść poczułam rozczarowanie, bowiem powieść pozostawiła mnie z mnóstwem pytań.

Autorka w „Przedksiężycowych” przenosi czytelnika do osobliwego miasta Lunapolis. Głównym celem mieszkańców wysoce stechnicyzowanej metropolii jest dążenie do osiągnięcia doskonałości. Tylko perfekcyjni obywatele będący mistrzami w swym fachu mają gwarancję, że przeżyją kolejny Skok - a przynajmniej taką mają nadzieję. Ceną za kolejne, niesamowite wynalazki mające pchać społeczeństwo do przodu są skoki w czasie. W przyszłość przenoszą się obywatele, których mityczni Przedksiężycowi uznają za przydatnych. Ludzie, którzy pozostali uwięzieni w gnijącej i rozsypującej się przeszłości zostają skazani na śmierć.

Pisarka wykreowała interesujący świat, w którym technika łączy się ze sztuką. Obywatele stworzeni przez duszoinżynierów jeśli mają środki manipulują swymi genami w nadziei, że umiejętności, które nabędą pozwolą im przeżyć kolejny Skok. Bardzo zainteresował mnie wątek duszoinżynierów oraz korporacji produkujących dzieci na zamówienie i dokonujących genetycznych zmian w już dorosłych obywatelach Lunapolis – niestety ten wątek nie został nadmiernie rozbudowany. Świat wykreowany przez Kańtoch jest miejscem ciekawym i intrygującym,  z akcją jest nieco gorzej.

Czytelnik towarzyszy dwóm głównym bohaterom. Daniel Pantalekis trafia do odrzuconego Lunapolis znajdującego się w przeszłości, kiedy wraz z załogą swego statku kosmicznego postanawia wylądować na nieznanej planecie. Towarzysze Greka dość szybko zostają zabici przez rozkładający się świat. Daniel, któremu przez całe życie towarzyszyło niesamowite szczęście trafia do jednej z wind, która przenosi go do rzeczywistości mniej zniszczonej. W tym tomie autorka nie ujawnia jaką rolę ma do odegrania Pantalekis.

Drugim bohaterem, którego poczynania śledzimy jest dwudziestojednoletni Finnen, mieszkaniec Lunopolis, któremu udało się przeżyć Skok, choć nie osiągnął jeszcze mistrzostwa w żadnym z wszczepionych mu talentów - malarstwie, pisarstwie, muzyce, aktorstwie. Finnen i jego znajomi, Kaira i jej brat Niraj, doprowadzili do tajemniczego Dnia Zero – autorka nie wyjaśnia czym był ów dzień, akcja powieści koncentruje się na opowiedzeniu tego, jak doszło pomiędzy tą trójką do nawiązania znajomości. Pozostaje wiara, że kolejne tomy odpowiedzą na pytanie, czym był/będzie ów tajemniczy dzień, który najwyraźniej mocno wpłynął na świat i rzeczywistość bohaterów

W pierwszym tomie „Przedksiężycowych” jest mnóstwo niewiadomych i jak pisałam na początku, ta część przypomina jedynie wstęp do rozbudowanej historii. Autorka rozpoczęła wiele wątków, wprowadziła sporo postaci, których obecność często niczego nie wnosi (przynajmniej w tym tomie). Główny wątek, wokół którego zostaje zbudowana fabuła serii również przez znaczną część powieści pozostaje niewiadomą.

„Przedksieżycowi” to powieść, która mnie zaintrygowała, jednak nie wiem czy sięgnę po kolejny tom. Przyznaję, że gdyby kolejna część była już dostępna to kierowana siłą rozpędu na pewno bym ją przeczytała. Wraz z mijającym czasem nabieram jednak przekonania, że powieść Anny Kańtoch jest utworem przeciętnym. Podobała mi się warstwa symboliczna powieści, przesłania kryjące się za konstrukcją świata przedstawionego – ceną za postęp jest śmierć jednostek, które nie są w stanie się przystosować, bądź dalej doskonalić. Świat rozwinięty nie dba o społeczeństwo, które pozostaje w tyle i ulega stopniowej atrofii. Akcja mnie nie porwała.

Niestety„Przedksiężycowi” nie tyle przypominają mi trylogię, co jedną bardzo mocno rozbudowaną powieść, której kolejne tomy są częścią całości. Prawdziwą przyjemność czytania można odnaleźć poznając cały komplet książek, a nie pojedynczy tom.   

 

"Zrękowiny" Johanna Lindsey

Wydawnictwo: Weltbild (seria Romans Historyczny na zlecenie Oxford Educatilonal Sp. z.o.o.)
Liczba stron: 336
Rok wydania: 2012

Rodzice Milisant i Wulfrica zawarli kontrakt ślubny który został zaakceptowany przez króla Ryszarda Lwie Serce. Wulfric, posłuszny rodzicom, zamierza wywiązać się z powziętego przez rodziny postanowienia i rozpoczyna starania o rękę Milisant. Dziewczyna jednak nie jest mu przychylna o zamierza doprowadzić do zerwania kontraktu. Także jeden z możnych panów, który wybrał Wulfrica na swojego zięcia, dąży do unieważnienia układów sprzed lat.

„Zrękowiny” autorstwa Johanny Lindsey to romans historyczny, który dostarczył mi niemałych emocji.  Amerykańska pisarka napisała powieść, w której pojawiają się moje ulubione motywy, bohaterowie reprezentują najbardziej lubiany przez mnie typ postaci, a akcja zostaje osadzona w średniowieczu – dla mnie książka Lindsey to cud, miód i orzeszki!

Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1214. Walter de Roghton spotyka się z królem Janem Plantagenetem, by uzyskać zgodę na podjęcie działań mających zapobiec skoligaceniu rodów Thorpe’ ów i Crispinów. W tym samym czasie Guy de Thorpe zmusza swego jedynego syna, by udał się wreszcie po osiemnastoletnią narzeczoną, z którą powinien związać się już sześć lat temu. Małżeństwo Wulfrica i Milisant zostało zaaranżowane przez ich rodziców, kiedy bohaterowie byli jeszcze dziećmi. Wulf nie pała zbytnią sympatią do dziewczyny, którą widział tylko raz w życiu będąc kilkunastoletnim chłopcem. Spotkanie z nią przyprawiło go wtedy o niemały uraz psychiczny - dziewczynka zachowywała się jak chłopak, a kiedy dowiedziała się, że stoi przed nią przyszły mąż, napuściła na narzeczonego sokoła, który dość poważnie go zranił. Wulf, mimo niechęci, zdaje sobie jednak sprawę ze swych powinności względem rodu. Bohater wyrusza do Dunburh, siedziby Crispinów, mając nadzieję, że jego przyszła żona wraz z wiekiem nabrała ogłady. Jakże się myli!

Milisant daleko do uległej i pokornej kobiety. Narzeczona Wulfrica to chłopczyca nienawidząca kobiecych zajęć i niepraktycznych sukien. Mili wielokrotnie podkreśla, iż nie znosi społecznych i kulturowych ograniczeń jakie nakłada na nią płeć. Dziewczyna walczy o swą niezależność i nie może pogodzić się  faktem, że zostaje zmuszona do poślubienia tak gwałtownego człowieka jak de Thorpe – nie tylko Wulf wyniósł niemiłe wspomnienia z pierwszego spotkania. Okazuje się, że mężczyzna broniąc się przed atakiem nie szkolonego sokoła, zabił ptaka będącego ulubieńcem Mili, a do tego niemal uczynił z niej kalekę. Bohaterowie mają bardzo uzasadnione powody by pałać do siebie niechęcią, jednak każde z nich zdaje sobie sprawę ze swych obowiązków względem rodów.

Mili i Wulf to postacie o bardzo silnych charakterach, kiedy dochodzi do ich starć to aż iskrzy! Lubię pełnokrwistych bohaterów, a główne postacie „Zrękowin” są niesamowicie temperamentne. Akcja powieści opiera się głównie na konflikcie między narzeczonymi. Wulfric będzie próbował okiełznać narzeczoną. Mili z kolei, będzie starała się znaleźć sposób na zerwanie zrękowin. Bohaterowie będą musieli poradzić sobie również  z ludźmi nastającymi na życie dziedziczki Crispinów.

Jahanna Lindsey napisała bardzo emocjonujący romans historyczny. Pisarka wprowadziła do akcji postać Jana Plantageneta, przez co dodatkowo podniosła wartość „Zrękowin” w moich oczach. Na samym początku książki autorka przybliża czytelnikowi postać angielskiego króla, później jego postać pojawi się jeszcze kilkakrotnie, władca bierze udział w niektórych wydarzeniach dotyczących pary głównych bohaterów. Obecność historycznej postaci i jej rzeczywisty udział w konkretnych epizodach bardzo mnie cieszył. 

„Zrękowiny” podobały mi się bardzo. Twardzi, surowi rycerze i niepokorne białogłowy oddziałują na moją wyobraźnię o stokroć bardziej niż dżentelmeni i damy bawiący się na arystokratycznych, angielskich salonach. Jeśli Johanna Lindsey w innych powieściach utrzymuje podobny styl, a wykreowani przez nią bohaterowie są równie niepokorni, jak bohaterowie „Zrękowin”, to czuję, że ta pisarka na stałe dołączy do listy moich ulubionych autorek romansów historycznych.

 

"[geim]" Anders de la Motte

Seria: Geim (tom 1)
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 408
Rok wydania: 2012

Henrik HP Pettersson to 30-letni kombinator i próżniak, którego życiowe ambicje mogą być śmiało podsumowane jednym zdaniem: być numerem jeden. Jest zadufany w sobie, beznadziejnie impulsywny, a przy tym dręczy go poczucie bycia niedocenianym. Pewnego dnia znajduje telefon komórkowy, który zaprasza go do tajemniczej Gry Alternatywna Rzeczywistość – gry testującej granice między złudzeniem a rzeczywistością. Po wykonaniu testu próbnego HP otrzymuje szereg fascynujących i niebezpiecznych zadań, które są filmowane, a następnie publikowane na liście rankingowej, ocenianej przez zamkniętą społeczność w sieci. Napięcie w grze rośnie, nagrody są coraz cenniejsze, a fani wystawiają mu świetne noty. HP powoli staje się gwiazdą, dlatego podejmuje się coraz bardziej ryzykownych zadań, by tylko pozostać w grze. Inspektor Rebecca Normén jest jego przeciwieństwem. Kontroluje swoje życie w każdym szczególe i szybko pnie się po szczeblach kariery. Wszystko układałoby się idealnie, gdyby nie anonimowe, niepokojące liściki, które znajduje w swojej szafce. Ktokolwiek je pisze, wie o jej przeszłości więcej, niż powinien. Dlaczego? Czy ktoś się z nią bawi? Podczas gdy gra stopniowo wkracza w życie HP i Rebecki, ich światy nieuchronnie się łączą. Pochłonięty kolejnymi zadaniami HP zaczyna zdawać sobie sprawę, że gra niesie za sobą śmiertelne niebezpieczeństwo.

Kto stoi za tajemniczą rozgrywką?

Debiutancka powieść Andersa de la Motte - byłego oficera policji, dyrektora ds. bezpieczeństwa w jednej z firm IT, obecnego konsultanta ds. bezpieczeństwa międzynarodowego oraz pisarza - okazała się niezwykle zajmującym thrillerem.

Akcja powieści „[geim]” została zbudowana na niebanalnym i dość świeżym pomyśle. Henrik HP Petterson, główny bohater powieści, zostaje zwerbowany do Gry. Bohater nie przypuszcza nawet, że „przypadkowo” zgubiony w metrze telefon jest przynętą, na którą doskonale daje się złapać. HP, drobny złodziejaszek i próżniak, postanawia zaopiekować się nowiutką, bajerancką komórką. Problem Henrika polega tylko na tym, że ekran urządzenia uparcie wyświetla ten sam komunikat: „Wanna play a game?”. Kiedy po którymś z kolei odrzuceniu propozycji przez HP, nadawca wiadomości zwraca się bezpośredni do Pettersona: „Wanna play a game, Henrik Pettersson?”, bohater czuje się skołowany, a w jego umyśle rodzi się podejrzenie, że któryś ze znajomych postanowił zabawić się jego kosztem. Wnerwiony HP godzi się na udział w grze, która na zawsze zmieni jego życie. Telefon staje się dla bohatera przepustką do niesamowitej, ale i niebezpiecznej rozgrywki, która została przeniesiona do świata realnego. Zaślepiony swymi sukcesami i poklaskiem publiczności HP nie dostrzega, że coraz bardziej wymagające zadania nie są jedynie kawałami robionymi przypadkowym obywatelom. Gra jest o wiele bardziej skomplikowana i ma o wiele większy zasięg niż HP myśli…

Anders de la Motte napisał wciągającą i pasjonującą powieść, którą czyta się z dużym zainteresowaniem. Początkowo bardzo drażnił mnie język postaci, które dość często posługiwały się miejskim slangiem - ciągłe czytanie o ‘rozkminach’ i ‘obczajaniu’ niezdrowo podnosiło mi ciśnienie krwi. Choć sposób wysławiania się bohaterów był jak najbardziej umotywowany ich charakterystykami, to dużo czasu zajęło mi pogodzenie się z faktem, że w powieści nie pojawiają się żadne synonimy na określenie owych nieszczęsnych ‘rozkmin’, których w powieści było mnóstwo. W książce pojawiło się również wiele wyrażeń z języka angielskiego, tłumacz dołożył starań, by wszystko odpowiednio wyjaśnić, jednak dla nieco starszego czytelnika, który nie uczył się tego języka, obecność angielskich zwrotów może irytować i przeszkadzać w odbiorze tekstu powieści.

Wraz z rozwojem akcji coraz bardziej wciągałam się w wydarzenia przedstawione na kartach powieści. Śledzenie poczynań głównego bohatera, stopniowe odkrywanie tajemnic związanych z grą zaabsorbowały moją  uwagę. Autor doskonale dawkował informacje, dzięki temu udało mu się zbudować i utrzymać niesamowite napięcie, które towarzyszy czytelnikowi od pierwszej do ostatniej strony. Wątek Gry Rzeczywistości Alternatywnej, w której gracze otrzymują zadania, które mają zostać wykonane w świecie rzeczywistym a nie wirtualnym, okazał się bardzo ciekawy. Autor pokazał jak atrakcyjny może być taki rodzaj zabawy, jak mocno oddziałuje ona na gracza poszukującego poklasku obserwatorów. Anders de la Motte podarował czytelnikowi nie tylko sensacyjną, atrakcyjną fabułę, ale zadbał również o psychologizację bohaterów – dzięki temu byłam w stanie polubić nawet niezbyt przyjemną postać głównego bohatera.

Biorąc pod uwagę fakt, że „[geim]” jest debiutancką powieścią Andersa de la Motte, muszę przyznać, że pisarz poradził sobie znakomicie. Akcja niesamowicie mnie wciągnęła i teraz pozostaje tylko czekać na wydanie kolejnego tomu trylogii „Geim”.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.

 

"Kamieniarz" Camilla Läckberg

Cykl: Saga o Fjällbace (tom 3) 

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 534 

Rok wydania: 2012

Październikowy poranek we Fjällbace. Rybak Frans Bengtsson wypłynął łódką, aby opróżnić więcierze, które zastawił na homary. Przy ostatnim z nich coś się mocno zacina, Frans przeczuwa, że nie będzie to zwykły połów, nie myli się, w siatce więcierza tkwi ciało dziewczynki...
Patrik Hedström i jego koledzy z komisariatu policji w Tanumshede mają do rozwikłania kolejną skomplikowaną zagadkę. Podczas sekcji zwłok w płucach dziecka wykryto słodką wodę i ślady mydła. Ktoś utopił małą w wannie i wrzucił zwłoki do morza. Kto i dlaczego zamordował dziecko? Odpowiedzi należy szukać w odległej przeszłości...

„Kamieniarz” to już trzeci tom kryminalnej sagi o Fjällbace, w której centralnymi postaciami są policjant Patrick Hedströme i jego życiowa partnerka Erika Falck. Tym razem pisarka stawia przed głównym bohaterem niezwykle trudną sprawę: ofiarą morderstwa pada siedmioletnia dziewczynka Sara. Policjanci z komisariatu w Tanumshede są wstrząśnięci. Kiedy stróże prawa otrzymali zgłoszenie, że rybak wyłowił zwłoki, byli przekonani, że miał miejsce nieszczęśliwy wypadek. Niestety po dokładnych badaniach ciała siedmiolatki na jaw wyszło, iż dziecko zostało najprawdopodobniej utopione w wannie. Kto i dlaczego pozbawił życia siedmioletnią dziewczynkę? Policjanci rozpoczynają skomplikowane i bardzo delikatne śledztwo, nie można bowiem wykluczyć, że mordercą był ktoś z rodziny. Policjanci muszą wykazać się taktem i przeprowadzić swe dochodzenie w taki sposób, by nie zranić dodatkowo pogrążonych w rozpaczy rodziców Sary, nie mogą oni jednak zaniedbać swej pracy i zrezygnować z całkowitego wykluczenie ich postaci z prowadzonego właśnie śledztwa.

Policjanci z Tanumschede są bardzo realistycznie wykreowani, nie są to twardziele, których nie przeraża nawet najbardziej okaleczony trup. Kiedy ofiarą pada dziecko, wszyscy są wstrząśnięci –  stróże prawa są przede wszystkim ludźmi, nie są bezdusznymi analitykami, dla których zabójstwo to przede wszystkim zagadka do rozwiązania. Pisarka stworzyła bohaterów, którzy nie zapominają, że za sprawą kryminalną kryje się ludzka tragedia i ból - postacie występujące w sadze charakteryzuje bardzo silna empatia.

Sprawa prowadzona przez policjantów w „Kamieniarzu” jest skomplikowana. Funkcjonariusze ciężko pracują, jednak przez bardzo długi czas poruszają się po omacku. Akcja rozwija się powoli, ale paradoksalnie nie jest to minus. Autorka wprowadziła sporo retrospekcji, których obecność wywołała u mnie niemałą konsternację – wiedziałam, że wydarzenia z przeszłości miały zapewne wpływ na sprawę kryminalną, jednak za nic nie mogłam odgadnąć jaki wpływ na teraźniejszość miały zdarzenia, które rozegrały się 1924 roku, aż do finału nie wiedziałam jaką rolę w wydarzeniach pełniła postać tytułowego kamieniarza.

Powieść okazała się nieprzewidywalna, a zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Choć momentami wydawało mi się, że wątek kryminalny strasznie się ciągnie, to finał był tak emocjonujący, że kiedy z niezależnych od siebie przyczyn musiałam odłożyć książkę na kilkanaście minut, aż jęknęłam z frustracji – końcówkę powieści pożerałam oczami :)

„Kamieniarz” podobnie jak poprzednie tomy cyklu, nie jest utworem, którego fabuła koncentrowałaby się jedynie na kryminalnej zagadce. Pisarka wplotła w powieść bardzo wiele wątków społecznych i psychologicznych, stanowiących szczególnie atrakcyjny element dla damskiej części odbiorców prozy szwedzkiej pisarki. Z ogromnym napięciem śledziłam rozwój afery kryminalnej, ale z równą przyjemnością czytałam o codziennych problemach postaci zaludniających papierowe karty powieści. Pisarka ciągle pamięta o bohaterach, których poznaliśmy w poprzednich tomach – nikogo nie pomija. Bardzo cieszyłam się, że ponownie zerknęłam na Dana, dowiedziałam się co słychać u Anny, a musicie wiedzieć, że u siostry Eriki dzieje się dużo! Zadufany w sobie komisarz Mellberg znów bawił mnie do łez swoim narcyzmem.

„Kamieniarz” to świetny kryminał, może nieco mniej trzymający w napięciu niż „Kaznodzieja”, jednak nadal czytałam go z prawdziwym zainteresowaniem. Koniec książki wywołał moje zdumienie i pozostawił mnie z bardzo silną potrzebą sięgnięcia po „Ofiarę losu”. Mam nadzieję, że niedługo uda mi się przeczytać czwarty tom cyklu i ponownie spotkam się z moimi ulubionymi bohaterami.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.

"Uwieść dżentelmena" Nicole Byrd

Cykl: Siostry Applegate (tom 1)
Wydawnictwo: Amber (na zlecenie Amercom SA)
Liczba stron: 304
Rok wydania: 2012

Sir Oliver nie jest najlepszym kandydatem na męża. Ten nieco roztargniony zoolog lepiej czuje się wśród dzikich zwierząt, niż w towarzystwie pięknych pań, i wydaje się niezdolny do romantycznych uniesień. A jednak Juliana od pierwszej chwili jest przekonana, że to mężczyzna jej życia. Nie wie tylko, że ich droga do miłości będzie pełna niebezpieczeństw. W świecie wytwornych dam i dystyngowanych dżentelmenów oboje muszą się bronić przed drapieżnikami groźniejszymi niż te, które tak fascynują sir Olivera...

Kiedy mam ochotę na typowo rozrywkową lekturę, sięgam po romanse historyczne. Nie ważne, że bohaterowie rzadko kiedy prezentują zachowania charakterystyczne dla mieszkańców danej epoki, nie szkodzi, że kobiety są zmysłowe, a mężczyznom daleko do powściągliwych angielskich dżentelmenów. Uwielbiam historyczną otoczkę, która buduje klimat romansu historycznego i mam w domu całkiem pokaźną kolekcję tych książek – królują zwłaszcza wznowienia wydane w różowej serii przygotowanej przez Amercom SA.

Wybierając romanse historyczne zwracam uwagę na jedną rzecz: szukam tytułów oryginalnych. Nie ważne czy chodzi o fabułę, czy o bohaterów, poszukuję książek nie powielających schematów, tytułów oferujących wartką akcję lub takich z dużą dawką humoru. W powieści Byrd aż roiło się od tego drugiego - zabawnych scen wyciskających z oczu łzy radości.

Na powieść Nicole Byrd „Uwieść dżentelmena” zwróciłam uwagę po przeczytaniu opisu, szczególnie zaciekawiła mnie postać głównego bohatera, który jest zoologiem. Jak na bohatera romansu historycznego sir Oliwer ma całkiem oryginalne zajęcie. Egzotyczni podopieczni sir Olivera niejednokrotnie zamieszają w spokojnym życiu dżentelmena, jego ciotki oraz ich uroczego gościa, panny Juliany Applegate.

Główną bohaterką powieści otwierającej cykl o miłosnych perypetiach sióstr Appelgate, jest dwudziestoczteroletnia córka zubożałego, chorego dżentelmena, który z trudem utrzymuje niewielki wiejski majątek. Pewnego dnia w domostwie Applegate’ów pojawia się lord Gabriel Sinclair, który okazuje się być synem Johna Applegate’a. Lord, choć do ojca przywiodła go wściekłość i pragnienie zemsty, ujrzawszy trudną sytuację materialną swych przyrodnich sióstr, postanawia jednej z nich zagwarantować posag oraz wprowadzić ją do towarzystwa. Wybór pada na Julianę. Kobieta ma stać się gościem w domu Lorda Gabriea i jego żony Psyche. Niestety okazuje się, że w domostwie Sinclair’ów panuje epidemia odry. Bohaterka zostaje „przygarnięta” przez przyjaciółkę brata i Psyche, lady Margery Sealey, u której bawi również jej chrześniak, pociągający i niezwykle nieśmiały sir Oliver Ramsey.

„Uwieść dżentelmena” to lekki i zabawny romans historyczny, lektura w sam raz na poprawienie sobie humoru. Gdzieś w tle pojawia się wątek kryminalny, jednak nie wnosi on żadnego napięcia i zaciekawienia. Największym plusem tej powieści jest humor i nieco niestandardowi bohaterowie. Rzadko zdarza się, by główny bohater męski był portretowany jako człowiek nieśmiały, który w obecności kobiet nabiera rumieńców zakłopotania, do sir Olivera idealnie pasują określenia: uroczy i nieporadny. Może Ramsey nie reprezentuje mojego ulubionego typu bohatera romansu historycznego – władczego, a zarazem niezwykle opiekuńczego macho – ale jego postać zdecydowanie wybija się ze schematu.

Powieść Nicole Byrd była bardzo przyjemnym umilaczem czasu, jednak nie jest to tytuł, który na długo zapada w pamięć. Humor w powieści był przedni, jednak wątek miłosny nie wywołał we mnie jakichś większych uczuć. Na tle całego mnóstwa romansów historycznych „Uwieść dżentelmena” uważam za powieść przeciętną – czerpałam przyjemności z jej czytania, ale nie wywarła ona na mnie takiego wrażenia, które pozwoliłoby mi pamiętać o tym tytule przez dłuższy czas.

Na koniec wspomnę jeszcze o pewnej ciekawostce. Seria „Siostry Applegate” łączy się z innym cyklem Nicole Byrd, a mianowicie z „Sagą rodziny Sinclair” – pierwszy tom tej serii „Ukochany kłamca” przedstawia losy Gabriela i Psyche.