"Perwersjonistka" Julia Kruk

Wydawnictwo: Czarna Owca
Seria wydawnicza: Czerwona Seria 
Liczba stron: 240 
Rok wydania: 2013

Wiele jest ścieżek rozkoszy i pożądania…

Niektóre kobiety lubią wyrafinowane trójkąty erotyczne, inne wolą waniliowy seks na wersalce. Bywają i takie, co cenią brutalność i intensywne doznania na granicy szaleństwa i dobrego smaku. Czasem kieruje nimi jakieś niezrozumiałe nienasycenie, innym razem potrzeba zemsty lub po prostu ciekawość.
Perwersjonistka to opowiadania o przygodach erotycznych kobiet. Wszystkie je łączy jedno pragnienie, wszystkie śmiało poszukują spełnienia… A może pod licznymi maskami kryje się jedna i ta sama postać? Kobieta o wielu obliczach, świadoma ogromu swoich różnorodnych i zupełnie wyjątkowych potrzeb?

Czy potem wszystkie żyły długo i szczęśliwie? Na pewno w międzyczasie świetnie się bawiły...

„Perwersjonistka” Julii Kruk jest tytułem, który wzbudził we mnie ogromną ciekawość już od chwili, w której zobaczyłam jego zapowiedź. Ten utwór był dla mnie pod pewnymi względami książką przełomową, gdyż do tej pory nie zdażyło mi się sięgnąć po literaturę erotyczną stworzoną przez polskich autorów. Sięgając po zbiór opowiadań Julii Kruk zastanawiałam się, jak pisarka poradzi sobie w tym „delikatnym” gatunku, dla którego język polski nieraz okazuje się okrutnym ojczymem, którego cechuje niepohamowana i niesmaczna wulgarności. Po przeczytaniu „Perwersjonistki” muszę stwierdzić, że pisarka spisała się wyśmienicie, a jej zbiór opowiadań wśród innych powieści erotycznych jawi się jako rzadkiej urody klejnocik. Forma jest piękna, a i problematyka poruszana w opowiadaniach jest ciekawa.

Julia Kruk ma doskonałe pióro. Nawet jeśli w opisach używa potocznych, niezbyt eleganckich nazw narządów płciowych kobiet i mężczyzn, to cały akt seksualny obudowuje tak świetnymi opisami, że stwierdzenie „niesmaczne” nawet nie zamajaczyło na obrzeżach podświadomości. Opisy nawet dość odważnych praktyk jawiły mi się jako bardzo finezyjne i w gruncie rzeczy piękne, bo autorka nie pisze o wulgarnym pieprzeniu się, ale o uprawianiu prawdziwej miłości. W opisie chodzi o coś więcej niż anatomiczną relacją tego, co kto komu wkłada. 

Miłość fizyczna to kolacja w pięknym miejscu, aperitif, przekąski, doskonałe wino, kilka rodzajów przystawek, zupa, wreszcie danie główne, będące zwieńczeniem tych wszystkich smakowych przygotowań. Pieprzenie to hamburger, zjedzony samotnie na przystanku w lutową noc. [s. 55]

„Perwersjonistka” to nie tylko wysmakowane opisy bardzo przyjemnie pobudzające wyobraźnię. Autorka zadbała również o to, by jej opowiadania były o czymś. Nie uświadczymy tutaj niekończących się scen seksu dla których fabuła stanowi tło. Pisarka porusza ważne problemy społeczne, w opowiadaniu „Ja chciało jeść” mamy poruszony problem AIDS i HIV, w „Grecie dwa” pisarka przedstawia człowieka, który jest homoseksualistą , jednak nie jest w stanie się do tego przyznać nawet przed samym sobą.

Bohaterkami opowiadań Julii Kruk są kobiety wyzwolone. Badają one swoje granice, nie boją się eksperymentu, nie są związane konwenansami społecznymi. Bohaterki dwunastu opowiadań podążają za swoim instynktem, uczą się samoakceptacji, wyzwalają się spod władzy mężczyzn i odkrywają siebie jako niezależne istoty, które dla spełnienia niekoniecznie potrzebują męża. Kobiety te odkrywają swoją seksualność, nie wstydzą się swoich pragnień i są na tyle odważne by podążyć za instynktem. Powrót do pierwotnego atawizmu jest jednym z głównych tematów opowiadań – bohaterki uświadamiają sobie, że oddanie się pierwotnym seksualnym potrzebom nie jest niczym złym. Bohaterki wielokrotnie mówią o sobie jak o zwierzętach, samicach, sukach – choć na pierwszy rzut oka wygląda to seksistowsko i wulgarnie, to nazwy te  nie są  stosowane jako określenia pogardliwe, mają one podkreślać pierwotny związek kobiety z naturą i ja właśnie tak je odbierałam.

Gdyby było mi mało fajnej formy i ciekawej fabuły to autorka zaserwowała mi kilka intertekstualnych wisienek na torcie zwanym „Perwersjonistka”. Julia Kruk nawiązuje w swych opowiadaniach do innych dzieł literackich. Tak więc niektóre z bohaterek porównują siebie do Iriny Wsiewołodowej – bohaterki „Szewców” Witkiewicza; opowiadanie „Polish psycho” jest bezpośrednio zainspirowane powieścią Breta Eastona Elliasa „American Psycho”. Jeśli poszukujecie wysmakowanej literatury erotycznej, która pobudza nie tylko libido, ale i wasze szare komórki, to „Perwersjonistka” jest książką dla was.

Zbiór opowiadań napisanych przez Julię Kruk bardzo mi się spodobał i musiałam się mocno powstrzymywać, by nie napisać kilkudziesięciu stronicowego elaboratu analizującego każdy drobny element, czy motyw który mnie zachwycił i zauroczył. Utwór pisarki okazał się wielce satysfakcjonującą lekturą.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Czarna Owca.

"Wywiad z wampirem" Anne Rice

Cykl: Kroniki wampirów (tom 1)
Wydawnictwo: Rebis
Liczba stron: 400
Rok wydania: 2008

Louis de Pointe du Lac, arystokrata z Luizjany, opowiada dziennikarzowi o swojej podróży przez życie i nieśmiertelność. Zmieniony w wampira przez ponurego Lestata, wiedzie egzystencję, której nie rozumie i do końca nie akceptuje. Jedyną jego towarzyszką jest Claudia - ukochana kobieta zaklęta w ciele dziecka. Łączy ich chęć poznania podobnych sobie istot i zajadła nienawiść do własnego stwórcy - Lestata. Nasyciwszy się zemstą, Louis i Claudia wyruszają na wyprawę do Europy, by znaleźć swoje miejsce i odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Spotkany w Paryżu Armand wprowadza ich w społeczność wampirów.

Wydana w 1976 roku pierwsza część „Kronik wampirów” to bestsellerowy debiut Anne Rice, który legł u podstaw całej jej kariery.

Lubię czytać powieści o wampirach. Książki, w których występowali krwiopijcy fascynowały mnie jeszcze zanim za sprawą „Zmierzchu” Stephenie Meyer nastąpił prawdziwy boom na takiego typu literaturę. Dziś da się zauważyć stopniowe zanikanie mody na książki traktujące o tych stworzeniach nocy, jednak ja nadal z ogromną chęcią sięgam po tytuły, w których pojawiają się strzygi. Powieści Anne Rice stanowią dla mnie absolutna klasykę jeśli chodzi o utwory z wampirami w rolach głównych. Swego czasu zebrałam wszystkie tomy „Kronik wampirów” i „Nowych kronik wampirów” obiecując sobie, że zrobię sobie pewnego rodzaju maraton czytelniczy i przeczytam wszystkie dwanaście tomów jeden po drugim. Wynikiem moich prób było to, iż pierwszy tom Kronik przeczytałam trzy razy, drugi natomiast dwa, reszta książek leży do tej pory i czeka, aż się nimi zainteresuję. Dziś nie mam już tak ambitnych planów, by odłożyć inne książki na bok i zakopywać się w „Kronikach wampirów” na najbliższy miesiąc, jednak nabrałam ogromnej ochoty na ponowne przypomnienie sobie „Wywiadu z wampirem”.

Akcja  powieści może być wam znana, nawet jeśli nie czytaliście książki. W  roku 1994 powstała bowiem świetna ekranizacja „Wywiadu z wampirem”, w której występowały gwiazdy takie jak: Brad Pitt, Tom Cruise, Antonio Banderas, młodziutka Kirsten Dunst.

Powieść Anne Rice opowiada historię narodzin i ponad dwuchsetletniego życia wampira Luisa de Pointe du Lac. Lata 70.  XX wieku, w obskurnym hoteliku mieszczącym się przy Divisadero Street spotykają się: młody dziennikarz i wampir, który pragnie opowiedzieć mu dzieje swojego życia. Luis żył u schyłku XVIII wiek w Luizjanie jako syn bogatego plantatora, w wampira został przemieniony przez Lestata de Lioncourt, którego pragnieniem było posiąść jego majątek.

Opowieść wykreowana przez Anne Rice jest mroczna, wampiry są tym czym powinny być – groźnymi istotami, których głód uśmierzy jedynie ludzka krew. Wampiry stworzone przez Rice to istoty łaknące krwi, nie są jednak pozbawione uczuć. Autorka poświęciła bardzo dużo miejsca na opisanie emocji, które targały Luisem tuż po przemianie, jak i w późniejszym okresie, w którym zaakceptował swe istnienie. Główny bohater powieści, w przeciwieństwie do swego stwórcy, jest wrażliwy i niejednokrotnie zastanawia się jakie mroczne, czy boskie siły pozwalają na jego egzystencję. Zabijanie w pierwszych latach życia sprawia mu przykrość i ból.

Lestat jest całkowitym przeciwieństwem swego „dziecka”. To wyrafinowany morderca, który z zabijania czerpie przyjemność. - wydaje się, że nie pozostały w nim żadne ludzkie cechy. Ten wampir uwielbia bawić się swymi ofiarami, urządzać dla nich przedstawienia. Lestat nie umie zrozumieć Luisa, nie potrafi pojąć jego rozterek i niepewności związanych z zabijaniem ludzi.

Ważną postacią, która pojawia się w życiu obu wampirów jest Claudia – pięciolatka przemieniona przez Lestata. Mała bohaterka staje się oczkiem w głowie Luisa, jej istnieje nadaje sens jego życiu. Claudia jawi się jako postać niezwykle tragiczna. Z jednej strony jest ona bezwzględnym potworem, bez skrupułów wabiącym i mordującym swe ofiary, z drugiej dzieckiem, które zostało przemienione tak wcześnie, że nie miało szansy zaznać wszystkich ludzkich uczuć. Z czasem dziewczynka dorasta i zdaje sobie sprawę, że choć osiągnęła dojrzałość, to jej ciało nigdy się nie zmieni. Być kobietą uwięzioną w ciele dziecka to koszmar, bohaterka staje się zgorzkniałą i kapryśną wampirzycą, gotową grać na uczuciach Luisa, by zdobyć to czego pragnie.

„Wywiad z wampirem” jest świetną powieścią grozy. Autorka za pomocą słów wyczarowała parny i duszny pejzaż Luizjany oraz mroczne uliczki, na których polowały wampiry. Ta powieść jest niesamowicie klimatyczna, opisy mocno oddziałują na wyobraźnię czytelnika. Opisy picia krwi są niesamowicie sensualne i można w nich dostrzec subtelny erotyzm. W powieści pojawia się wiele dwuznacznych scen, które są bardzo delikatne i nienachalne - mimo to potrafią wzbudzić rumieniec. W tej książce opis jest równie atrakcyjny jak fabuła.

„Wywiad z wampirem” to doskonała powieść o wampirach. Ta książka to obowiązkowa pozycja dla wszystkich miłośników literatury wampirycznej. Jeżeli macie ochotę na utwór o pełnokrwistych dzieciach nocy i chcecie zrobić sobie przerwę od „nowoczesnych” krwiopijców chodzących w świetle dnia i podrywających nastolatki, to pierwszy tom „Kronik wampirów” jest dla was wymarzoną propozycją.

"Wtorkowy Klub Erotyczny" Lisa Beth Kovetz

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
Liczba stron: 312
Rok wydania: 2006

Zabawna, seksowna i wzruszająca zarazem powieść o czterech kobietach, pochodzących z odmiennych środowisk, będących w różnym wieku, które pracują w nowojorskiej firmie prawniczej. Raz w tygodniu, podczas przerwy na lunch spotykają się, by czytać sobie na głos napisane przez siebie teksty literackie. To opowieść o różnych stylach życia, o kobiecych pragnieniach, poszukiwaniu bliskości i wsparcia, które współczesne kobiety znajdują w przyjaźni z... kobietami.

„Wtorkowy Klub Erotyczny” to lekkie niezobowiązujące czytadło, przy którym spędziłam kilka przyjemnych godzin. Debiutancka powieść Lisy Beth Kovetz, będąca połączeniem powieści erotycznej i obyczajowej, opowiada o życiu czterech kobiet, które łączy przynależność do klubu pisarskiego - Wtorkowego Klubu Erotycznego.

Aimee, Brooke, Margot i Lux to główne bohaterki powieści. Każda z tych kobiet ma inne problemy, wszystkie poszukują bliskości i wsparcia ze strony drugiego człowieka. Aimee jest w ciąży i bardzo mocno przeżywa fakt, że jej mąż fotograf, zamiast ją wspierać, jeździ po całym świecie realizując kolejne zlecenia. Brooke, przyjaciółka Aimee ze studiów, to niespełniona malarka, która od lat czeka na oświadczyny swego partnera. Margot jest samotną pięćdziesięciolatką poszukującą prawdziwej przyjaźni. Lux to młoda sekretarka, pochodząca z nizin społecznych, którą cechuje brak gustu, ogłady i wykształcenia. Każda z kobiet należących do Wtorkowego Klubu Erotycznego poszukuje czegoś innego. Aimee pragnie być zauważona przez innych, pragnie choć na chwilę znaleźć się w centrum uwagi;  Brooke przystąpiła do klubu by wspierać swą koleżankę; Margot szuka prawdziwych przyjaciółek; Lux pragnie nauczyć się ładnego i eleganckiego wysławiania. Czy kobiety znajdą we Wtorkowym Klubie Erotycznym to czego szukają?

Powieść Lisy Beth Kovetz to historia o kobiecej przyjaźni. Bohaterki  początkowo nie czują się zbyt pewnie w swoim towarzystwie, a nawet żywią do siebie pewną niechęć, z czasem wytwarza się między nimi silna i piękna więź. Kiedy zawodzą ich partnerzy, kiedy rodzina zwala się na głowę bez zapowiedzi, kiedy ktoś namawia jedną z nich do podjęcia pracy striptizerki, wtedy członkinie klubu pisarskiego wkraczają do akcji – wspierają, podnoszą na duchu, doradzają.

Powieść Lisy Beth Kovetz to fajne babskie czytadło, idealne na popołudnie czy wieczór, Może nie jest to oryginalna, ambitna książka, ale ja czytałam ją z przyjemnością. Podobało mi się, że wątek erotyczny nie zdominował fabuły, podobały mi się bohaterki (zwłaszcza Lux, która, choć nie mogła pochwalić się wiedzą akademicką, miała w sobie wiele mądrości życiowej oraz pewną smykałkę do robienia interesów), do gustu przypadł mi główny wątek rodzącej się pomiędzy bohaterkami przyjaźni.  

"Dama kameliowa" Aleksander Dumas (syn)

Wydawnictwo "KWE"
Strony: 7-170
Rok wydania: 2001

Małgorzata Gautier, paryska kurtyzana, ma licznych wielbicieli. Jej klientami są panowie z wyższych sfer. Pewnego dnia poznaje młodego i przystojnego Armanda Duvala. Oboje zakochują się w sobie. Jednak związek z kobietą lekkich obyczajów może zaszkodzić mężczyźnie w karierze. Małgorzata na prośbę ojca Duvala porzuca ukochanego, kłamiąc, że już go nie kocha. Życie jest okrutne dla młodej dziewczyny. zapada ona na gruźlicę, a jej dni są policzone. zrozpaczony Armand w dniu śmierci ukochanej dowiaduje się, co było przyczyną ich rozstania.

Do niektórych powieści należy dojrzeć. Jeszcze kilka lat temu, kiedy po raz pierwszy czytałam „Damę Kameliową”, czułam ogromny zawód i za nic nie mogłam zrozumieć fenomenu tej książki. Powieść Aleksandra Dumasa - syna, wydała mi się historią płytką i nieatrakcyjną. Jakże się myliłam! Dziś, nieco dojrzalsza, doceniłam urok romantycznego związku Armanda Duval i Małgorzaty Gautier .

We współczesnych czasach przyjęło się uważać, że oznaką prestiżu i wysokiej pozycji społecznej jest posiadanie dobrego, drogiego samochód. W dziewiętnastowiecznej Francji rzecz się miała zgoła inaczej. „Rzeczą”, która wywołuje zazdrosne spojrzenia innych mężczyzn, jest kurtyzana. Bycie kochankiem ekskluzywnej, drogiej prostytutki oznacza prestiż i budzi podziw, świadczy o zamożności i dobrym guście mężczyzny.

Dama kameliowa to przydomek Małgorzaty Gautier,  najbardziej rozchwytywanej, paryskiej kokoty. Na nawiązanie kontaktu z Małgorzatą mogą pozwolić sobie jedynie nieliczni bogacze. Kurtyzana może pozwolić sobie na przebieranie w opiekunach.

Akcja „Damy kameliowej rozpoczyna się dość nietypowo. Narrator powieści trafia na licytację do mieszkania Małgorzaty. Kurtyzana chora na suchoty, przez ostatnie miesiące swego życia żyła ponad stan i dorobiła się mnóstwa długów. Narrator, kierowany impulsem, nabywa na licytacji książkę należącą do Małgorzaty. Kilka dni po licytacji, zgłasza się do niego mężczyzna, który sprezentował pani Gautier powieść „Manon Lescaut”. Armand Duval, bo tak nazywa się przybyły, pragnie odkupić książkę od narratora, chce mieć choć jedną pamiątkę po kobiecie, którą kochał do szaleństwa.

Armand znajduje w narratorze wrażliwego i współczującego człowieka, któremu decyduje się opowiedzieć dzieje swego głębokiego uczucia oraz historię związku z Małgorzatą.

Związek Armanda i damy kameliowej od początku skazany był na porażkę. Choć bohaterowie pokochali się silnym i szczerym uczuciem nie było dla nich przyszłości. Skrępowani dziewiętnastowiecznymi konwenansami nie mieli możliwości zawarcia legalnego związku. Gdyby Armand zdecydował się poślubić Małgorzatę, hańba spadłaby na całą rodzinę, nie tylko na niego. Gdyby mężczyzna zdecydował się zostać jedynym protektorem kurtyzany, a Gautier zgodziłaby się na to, społeczeństwo uznałoby młodego Duvala za głupca, dającego wykorzystywać się sprytnej kokocie. Kochankowie musieli myśleć nie tylko o sobie, ale i o ludziach, których spotkałby społeczny afront, gdyby ci dwoje zdecydowali się związać na stałe.

Kiedy czytałam o początku znajomości Armanda i Małgorzaty, wydawało mi się, że związek tych dwojga jest wynikiem kaprysu zblazowanej kurtyzany. Dama kameliowa na początku znajomości z Armandem nie myśli nawet o tym, by zmienić swój styl życia, by zrezygnować z wpływowych kochanków i oddać się całkowicie Armandowi. Uczucie do Duvala przypomina raczej owoc chwilowej zachcianki niż przywiązania. Wszystko zmienia się, kiedy kochankowie wyjeżdżają na wieś – tam z dala od zgiełku miasta i oczu socjety, miłość rozkwita. Małgorzata uczy się czerpać radość z prostego życia, zapomina na chwilę o swej niechlubnej profesji i zaczyna wierzyć, że przy Armandzie odnajdzie spokój i szczęście. Niestety wiadomość o zbytnim przywiązaniu Armanda do kochanki dociera do jego ojca, który postanawia uratować syna i rodzinę przed kompromitacją.

„Dama kameliowa” nie jest może utworem, który porywałby czytelnika dynamiczną akcją, jednak jest to powieść ciekawa. Książka Dumasa od dziesięcioleci rozbudza wyobraźnię czytelników. Ten utwór bez wahania można zaliczyć do klasyki literatury popularnej - od wydania „Damy kameliowej” minęło 165 lat a współcześni ciągle chętnie po nią sięgają. Historia, oparta na rzeczywistym romansie pisarza i paryskiej kokoty Marie Duplessis, stała się pierwowzorem jednej ze najsłynniejszych oper Giuseppe Verdiego – „La Travita”.

Jeżeli macie ochotę na subtelną dziewiętnastowieczną powieść o skomplikowanej miłości, to „Dama kameliowa” Aleksandra Dumasa, powinna spełnić wasze oczekiwania.   

"Kroniki rodzinne" Tony Parsons

Wydawnictwo: Albatros
Liczba stron: 384
Rok wydania: 2005

„Kroniki rodzinne” Tony’ego Parsons to całkiem zgrabnie napisana powieść obyczajowa, której tematem przewodnim jest rodzicielstwo. Fabuła utworu koncentruje się na opowiedzeniu historii trzech sióstr: Cat, Jessici oraz Megan. Bohaterki zostały w dzieciństwie porzucone przez matkę, ich wychowywaniem zajął się cały szereg mniej lub bardziej kompetentnych niań - w gruncie rzeczy siostrami opiekowała się jedenastoletnia Cat. Ojciec dziewczynek, będący przedstawicielem starej szkoły wychowania, która dom zostawiała w rękach kobiet, a zarabianie pieniędzy zrzucała na barki mężczyzny, nie umiał zająć się swoimi pociechami, nie rozumiał, że oprócz zapewnianych przez niego dóbr materialnych potrzebują one jeszcze jego czułości.

Odejście matki wywarło ogromny wpływ na rozwój bohaterek. Cat, która pełniła rolę matki zastępczej dla swoich sióstr, w wieku trzydziestu sześciu lat nie chce nawet słyszeć o dzieciach, czy stałym związku – postrzega te elementy, jako zagrożenie dla swej wolności, którą wreszcie zdobyła. Będąc nastolatką nie zaznała beztroskiego życia wolnego od trosk i odpowiedzialności i teraz, kiedy uzyskała niezależność, nie chce jej utracić.   

Jessica jest całkowitym przeciwieństwem starszej siostry. W swym dorosłym życiu trzydziestodwulatka nie pragnie niczego więcej, jak stworzenia idealnej rodziny, której nie miała będąc dzieckiem. Jessica jest szczęśliwą mężatką, do osiągnięcia pełni brakuje jej tylko dziecka, ma jednak ogromne problemy z zajściem w ciążę. Mąż bohaterki, prowadzący niewielki biznes, jest gotów na wszystko by uszczęśliwić swą ukochaną, jednak nie odczuwa tak silnej potrzeby posiadania biologicznego potomka. Paulo kocha swą dwuosobową rodzinę i jest w stanie zaakceptować możliwość, że on i Jessica nigdy nie zostaną rodzicami.

Megan najmłodsza z sióstr stoi u progu kariery. Dwudziestoośmiolatka ukończyła właśnie szkołę medyczną i odrabia obecnie staż w jednej z londyńskich przychodni. Megan z przerażeniem odkrywa że jest w ciąży. Dziecko, będące rezultatem jednej szalonej nocy z obcym mężczyzną może całkowicie zniszczyć jej karierę i plany na przyszłość. Młoda pani doktor nie wyobraża sobie, że w tej chwili mogłaby zostać matką.

Cat, Jessica i Megan nie są jedynymi bohaterkami powieści, które muszą zdecydować jak ma wyglądać ich rodzina, i jaką rolę w ich życiu mają pełnić dzieci, które mają się dopiero pojawić, lub które mimo usilnych starań nie chcą przyjść na świat.

Michael brat Paula, ma prześliczną żonę i córeczkę, którą ubóstwia, a mimo to szuka szczęścia poza domowymi pieleszami. Po tym, jak na świat przyszła Chloe, córka zajęła centralne miejsce w życiu Naoko.  Micheal czuje się zbędnym elementem rodziny, który wypełnił swą rolę dawcy materiału genetycznego.

W życie Megan wkracza ponownie ojciec jej dziecka, który będzie próbował ułożyć sobie życie z bohaterką, jednak jego natura playboya nie do końca zgra się z rolą odpowiedzialnej głowy rodziny.

W „Kronikach rodzinnych” Parsons ukazał różne podejścia do macierzyństwa i ojcostwa. Dla jednych bohaterów posiadanie dziecka jest życiową misją, dla innych to przekleństwo. Bardzo podobał mi się fakt, że autor uczynił bohaterami swej powieści przeciętnych reprezentantów angielskiej klasy średniej. Bohaterowie powieści to zwykli ludzie, którzy muszą ciężko pracować na swój sukces i swoje szczęście – w powieści brak jest idealizowania i słodzenia, co wpływa bardzo pozytywnie na całość dzieła. Rodzicielstwo zostaje ukazane z wielu stron i to jest najmocniejsza strona tej powieści.

Jedyną rzeczą, która nie podobała mi się w „Kronikach rodzinnych", było zakończenie, w którym ostatecznie okazuje się, że największym pragnieniem kobiety jest jednak posiadanie potomstwa, a zaprzeczanie temu jest jedynie blagą. Powiedzmy, że autor zadbał o psychologiczne umotywowanie zmiany poglądów jednej z bohaterek, jednak robiąc to wywołał we mnie poczucie, że lekceważy kobiety, które świadomie, z różnych powodów zrezygnowały z macierzyństwa. Brakuje mi w literaturze bohaterki, która od początku do końca trwałaby w swoim postanowieniu bezdzietności, nie ulegając opinii społecznej.

„Kroniki rodzinne” polecam wszystkim czytelnikom, którzy mają ochotę na dobrą powieść obyczajową poruszająca problematykę rodzicielstwa. Parsons doskonale ukazał wszelkie bolączki bycia rodzicem bez idealizowania i przekonywania czytelnika, że niemowlęta to słodkie, uśmiechnięte bobaski rodem z reklam telewizyjnych. Ta książka ukazuje bardzo realistyczne spojrzenie na macierzyństwo i ojcostwo. Polecam. 

"Tessa d 'Urberville: historia kobiety czystej" Thomas Hardy

Wydawnictwo: Oxford Educational
Liczna stron: 416
Rok wydania 2009

Thomas Hardy w swojej najgłośniejszej powieści zatytułowanej "Tessa d'Urberville" opisuje tragiczne dzieje dziewczyny pochodzącej ze zubożałego szlacheckiego rodu. Tessa, którą ojciec wysłał do bogatych krewnych, zostaje uwiedziona, a następnie porzucona przez próżnego młodego panicza. Wydaje się, że los biednej dziewczyny jest przesądzony. W XIX-wiecznym społeczeństwie panna z dzieckiem na angielskiej prowincji nie może liczyć na litość, zrozumienie, a tym bardziej na jakąkolwiek pomoc. Jednak w swoim niełatwym życiu Tessa raz jeszcze zazna krótkich chwil szczęścia.

„Tessa d’Urberville: historia kobiety czystej” jest powieścią, która w roku 1891 wywołała społeczne oburzenie. Książka Thomasa Hardy’ego, która dziś zaliczana jest do grona klasyki literatury angielskiej, była krytykowana jako dzieło występujące przeciw wiktoriańskim  normom przyzwoitości. Cóż, po przeczytaniu utworu  nie zauważyłam jakichś gorszących opisów, choć przyznaję, że poruszona przez pisarza tematyka mogła wywołać oburzenie u czytelników żyjących w epoce wiktoriańskiej, gdzie ceniona była powściągliwość, a nie szczerość i otwartość w okazywaniu uczuć.

Utwór Tomasa Hardy’ego nie należy raczej do literatury, która wciąga czytelnika swoją dynamiczną akcją. Tym co spodobało mi się w książce, to sposób przedstawienia bohaterów oraz problematyka poruszona przez pisarza.

 

Tytułowa bohaterką utworu Hardy’ego jest młoda dziewczyna pochodząca z ubogiej rodziny Durbeyfieldów. Pewnego dnia okazuje się, że ojciec Tessy jest ostatnim z potomków szlacheckiej rodziny d’Urberville – jak wkrótce się okaże, ta informacja stanie się dla Tessy przekleństwem. Bohaterka zostaje wysłana przez rodziców do bogatych krewnych - w rzeczywistości okazują się oni rodziną pewnego przedsiębiorcy, który kupił tytuł szlachecki i przyjął nazwisko znamienitego rodu, którego członkowie mieli wymrzeć dawno temu. Tessa na swe nieszczęście wpada w oko hulace i bawidamkowi Alecowi d’Urberville, który namawia ją by podjęła pracę w dworku jego matki. Alec wciąga dziewczynę w pułapkę i gwałci ją. Zhańbiona bohaterka powraca do rodzinnego domu, gdzie rodzi nieślubne dziecko, które wkrótce umiera.

Po dwóch latach od tragedii, Tessa próbuje na nowo ułożyć swoje życie. Wyjeżdża do Talbothays, gdzie najmuje się do pracy dójki na farmie mlecznej. W miejscu, w którym nikt nie wie o jej „grzechu” spotyka mężczyznę, w którym zakochuje się z wzajemnością, jednak przeszłość ciągle ją ściga i uniemożliwia zaznania prawdziwego szczęścia.

W wiktoriańskiej Anglii kobiety takie jak Tessa były potępiane. Choć bohaterka została wykorzystana, to przylepia się jej łatkę rozwiązłej i nieczystej. Wykorzystana kobieta staje się ofiarą ostracyzmu, gdy mężczyzna utrzymujący pozamałżeńskie stosunki jest wolny od jakiejkolwiek krytyki społecznej. Autor doskonale ukazał podwójną moralność stosowaną wobec kobiet i mężczyzn.

Tessa poznaje w Talbothays Angela. Mężczyzna pokochał ją całym sercem i dołożył wszelkich starań, by dziewczyna zgodziła się z nim związać. Jednak w momencie, w którym bohaterka odkrywa przed Angelem swą przeszłość, ten odwraca się do niej plecami, choć sam ma na sumieniu grzech rozwiązłości. Wybranek Tessy w swej młodości wdał się w romans ze starszą kobietą – Tessa wybaczyła mu ten czyn i pełna dobrych przeczuć, opowiedziała ukochanemu o nieszczęściu, które ją spotkało. Mężczyzna, zamiast okazać zrozumienie, czuje się oszukany i zdradzony, pragnie jak najszybciej oddalić się od kobiety, która w jednej sekundzie staje się dla niego obcą osobą.

„Tessa d’Urberville: historia kobiety czystej” to powieść wybitnie tragiczna. Powieść Hardy’ego jest romansem, jednak tutaj nie ma radosnego happy endu. Tessa choć niczym nie zawiniła, zostaje napiętnowana, a mężczyźni otrzymują prawo do jej znieważania i pogardzania nią. Muszę przyznać, że chociaż powieść Hardy’ego nie należy do tego typu utworów, które czyta się z wypiekami na twarzy, to książka wzbudziła we mnie cały szereg silnych emocji. Współczułam Tessie, znienawidziłam z pozoru idealnego Angela, a Aleca miałabym ochotę udusić, choć w pewnym momencie wydawało się, że bawidamek przeszedł cudowną przemianę i chciał odpokutować za zło, które wyrządził bohaterce.

Powieść Hardy’ego to utwór, który czyta się powoli i niespiesznie, liczne opisy przyrody, choć piękne i poetyckie, mogą momentami nużyć. Nie mogę powiedzieć, że jest to pasjonująca powieść od której trudno się oderwać, jednak „Tessa d’Urbeville: historia kobiety czystej” jest książką, o której na pewno szybko nie zapomnę.

"Klucz wiedzy" Nora Roberts

Seria: Trylogia Klucze (tom 2)
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 360
Rok wydania: 2010

Dana Steele rozpoczyna poszukiwania drugiego klucza otwierającego szkatułę, w której czarnoksiężnik Kane uwięził dusze trzech królewskich córek. Kiedyś Dana przeżyła zawód miłosny; teraz jej dawny ukochany, Jordan, powraca. Jaka przyszłość ich czeka? Jordan nie wiedział, że Dana go kochała... i nie wie, że nadal darzy go uczuciem. Pragnie zdobyć jej miłość. Kane zastawia pułapkę na nich oboje. Aby zwyciężyć, Dana musi pogodzić głos serca z głosem rozsądku. I odnaleźć książkę, która doprowadzi ją do drugiego klucza. Czy uda jej się dostrzec prawdę w sieci kłamstw?

Kiedy zabieram się za czytanie jakiejś powieści wchodzącej w skład dłuższej serii, staram się zgromadzić wszystkie tomy cyklu, by móc przeczytać go od razu. Dzięki takiemu działaniu nie zapominam żadnych wątków, wiem kim są wszyscy bohaterowie (nawet ci pełniący role epizodyczne), a co najważniejsze nie muszę długo czekać na poznanie zakończenia cyklu, jeśli dana seria niezwykle mnie zainteresowała. Niestety taki sposób poznawania serii książkowych ma też swoje minusy. Jeżeli poszczególne tomu opierają się na tych samych schematach, pojawiają się w nich niemal identyczne sceny bądź bohaterowi są kopiami postaci występujących w poprzednim tamie, wtedy przyjemność z czytania ulatnia się jak powietrze z przebitego balonu. Niestety czytanie wszystkich tomów trylogii „Klucze” jeden po drugim, wywołało we mnie te negatywne odczucia.

Po tym, jak skończyłam czytać „Klucz światła, czym prędzej sięgnęłam po „Klucz wiedzy”. Główna bohaterka drugiego tomu trylogii Nory Roberts jest bibliotekarką i przyznam, że postać Dany intrygowała mnie od początku. Bardzo chciałam przyjrzeć się jej poszukiwaniom tajemniczego klucza, który ma otworzyć drugi zamek szkatuły, w której zostały zamknięte dusze celtyckich półbogiń. Niestety powieść okazała się niemiłosiernie schematyczna. W książce pojawia się wiele scen, które są niemal wiernymi kopiami wydarzeń, które miały miejsce w tomie pierwszym trylogii. Dana zostaje zwolniona z pracy, okoliczności w jakich do tego dochodzi są lustrzanym odbiciem tego co spotkało wcześniej Malory. Również niezadowoleni ze zwolnienia bohaterki ‘klienci’ biblioteki reagują w taki sam sposób, jak klienci galerii, z której została zwolniona bohaterka „Klucza światła”. Podobieństw jest znacznie więcej, jednak nie będę ich już wymieniała.

W „Kluczu światła”, podobnie jak w „Kluczu wiedzy”, dominuje wątek romantyczny, wątek fantastyczny rozwija się dopiero w końcówce utworu.

W tym tomie główna bohaterka będzie starła się poradzić sobie z emocjami, które wyzwala niej Jordan. Mężczyzna opuścił ją i wyjechał do Nowego Jorku, by rozwijać karierę pisarską. Bibliotekarka ma niezwykły żal do Jordana za to, że zostawił ją, a swoim odejściem złamał jej serce. Dana poczuła się wykorzystana i zdradzona, kiedy dowiedziała się, że jej ukochany wyjeżdża nie poinformowawszy jej nawet o swych planach. Mimo całego rozgoryczenia, w momencie, w którym dawny kochanek powraca do Pleasant Valley, w bohaterce zaczyna odżywać dawna namiętność. Dana i Jordan są obecnie dojrzalsi niż kiedyś. Bohaterowie są gotowi do podjęcia dialogu i wytłumaczenia sobie nawzajem wszystkich spraw i wydarzeń z przeszłości, które przyczyniły się do ich rozstania. Sposób w jaki pisarka poprowadziła wątek uczuciowy bardzo mi się spodobał.

Co do wątku fantastycznego, to nie ma sensu za bardzo się rozpisywać. Przed Daną staje takie same zadanie jakie wykonała Malory, i jakie będzie musiała wykonać Zoe. Może w tym tomie działanie przeciwnika kobiet jest nieco bardziej brutalne i zdecydowane niż w „Kluczu światła”, jednak sam przebieg poszukiwania klucza wygląda identycznie jak w tomie pierwszym. Bohaterka otrzymuje wskazówki od Roweny i Pitte’a i ma miesiąc na odkrycie, gdzie został ukryty jej klucz, po drodze musi pokonać kilka przeszkód i pułapek zastawionych przez czarnoksiężnika Kane’a.

„Klucz wiedzy” utrzymuje taki sam poziom jak poprzedni tom trylogii. Przez większą część powieści autorka eksponuje wątek romansu miedzy głównymi bohaterami powieści. W końcówce rozpędu nabiera wątek fantastyczny, który w tym tomie prezentuje się bardziej dramatycznie niż w „Kluczu światła”. Niestety, ze względu na dużą schematyczność lektura tego tomu okazała się mniej porywająca niż lektura „Klucza światła” – za dużo było podobieństw do pierwszego tomu trylogii przez co fabuła była zbyt przewidywalna.

W wypadku „Trylogii kluczy” czytanie kolejnych części w bliskim odstępstwie czasu działa zdecydowanie na niekorzyść serii – przynajmniej ja tak odczuwałam. W najbliższym czasie nie sięgnę raczej po „Klucz odwagi”. Odpocznę sobie od tej trylogii, by za jakiś czas móc przeczytać finałowy tom serii z prawdziwym zainteresowaniem.

 

Książka przeczytana w ramach wyzwania Czytamy Norę Roberts